Tussen hoop en afschrijving: De kwetsbare levenscyclus van Amerikaans college hockey

De kogel is door de kerk bij de University of Mount Olive (UMO). Na een tamelijk chaotisch verlopen seizoen in 2024 en de onmogelijkheid om in 2025 überhaupt een team op de been te brengen, heeft de universiteit besloten om definitief de stekker uit het vrouwenhockeyprogramma te trekken. Het is een hard gelag voor een ploeg die nog maar net de top leek te hebben bereikt.

Hoe bizar snel het bergafwaarts kan gaan, blijkt wel als je naar de tijdlijn kijkt. Toenmalig hoofdcoach Daan Polders bouwde het programma in 2019 vanuit het absolute niets op, dwars door alle coronaperikelen heen. Rond de Thanksgiving-dagen van 2024 leverde hij echter zijn contract in. Zijn opvolger, Brittney Randolph, werd in mei 2025 binnengehaald om de kar te trekken. Hoewel de Trojans in 2023 en 2024 nog strak in de finales van het South Atlantic Conference (SAC) toernooi stonden, kreeg Randolph het simpelweg niet voor elkaar om voldoende nieuwe speelsters te rekruteren. Ze hield het al vrij snel voor gezien, waardoor UMO in 2025 noodgedwongen langs de zijlijn stond.

Sportdirecteur Joey Higginbotham reageerde teleurgesteld maar pragmatisch. Volgens hem was het stilleggen van het programma puur een gevolg van een chronisch tekort aan speelsters. Zijn dankwoord richting student-atleten, coaches en alumni voelde als de verplichte, maar nodige afsluiting van een pijnlijk hoofdstuk in de sportgeschiedenis van de universiteit.

Bij oud-speelsters sloeg het nieuws in als een bom. En dat is volkomen logisch als je de brute statistieken van de afgelopen jaren erbij pakt. In hun laatste drie seizoenen bij elkaar opgeteld, zette UMO een imposant record van 40-14 neer. Het team van 2022 verbrak het schoolrecord met 15 overwinningen en pakte fluitend, zonder ook maar één verliespartij, het reguliere seizoenskampioenschap in de SAC. Een jaar later hielden ze dat tempo moeiteloos vast, prolongeerden ze hun titel en wisten ze hun winstreeks binnen de conferentie uit te bouwen naar maar liefst 29 wedstrijden. Ze eindigden het seizoen zelfs als nummer vijf op de nationale Division II ranglijst van de NFHCA.

McKenzie Yi, die deel uitmaakte van de pioniersploeg uit 2019 en de allereerste overwinning ooit meemaakte – een 3-1 zege op concurrent Converse University uit South Carolina – liet weten er kapot van te zijn. Toch toont ze begrip voor de harde keuzes van de atletiekafdeling, en benadrukt ze vooral hoe dankbaar ze is dat ze mee mocht bouwen aan het fundament van de ploeg. Ook sterspeler Congleton, die werd uitgeroepen tot SAC Aanvaller van het Jaar en de boeken inging als de allereerste First-Team All-American van het programma, reageerde vol ongeloof. Ze prees de potentie die het team had en de geweldige tijd met coach Polders, en sprak de hoop uit dat jonge meiden die Mount Olive overwogen ergens anders een vergelijkbare passie voor de sport zullen vinden.

En precies daar stuiten we op de bittere ironie van de Amerikaanse hockeycultuur. Terwijl een elitair college-programma in elkaar klapt door een tekort aan aanwas, wordt er ergens anders in het land tot in de modder gevochten om die broodnodige basis van de hockeypiramide op te bouwen.

Kijk naar Montclair. Daar opende het initiatief RAZE afgelopen juni de deuren voor hun eerste officiële ‘Spring Clinic’ op Watchung Field. RAZE, wat verrassend raak staat voor ‘Relentless Attitude, Zero Excuses’, bracht jonge atleten uit de hele regio bij elkaar. Hier draaide het even niet om toernooiwinst of nationale rankings, maar puur om de kweekvijver. Onder toeziend oog van ervaren coaches en huidige speelsters uit het high school- en college-circuit werd er keihard gewerkt aan basistechnieken. Stickvoering, baltempo en vooral zelfvertrouwen.

Het is exact het soort graswortel-ontwikkeling dat het ecosysteem nodig heeft. Naast de technische handelingen legt RAZE een zware focus op sportiviteit, leiderschap en het creëren van een hechte hockeycommunity. Het programma is ambitieus en wil uitbreiden met meer clinics en trainingskampen om de nieuwe generatie dat beslissende zetje te geven.

Michelle Hagel, de oprichter van RAZE en tevens hoofdcoach bij Montclair High School, verwoordt het eigenlijk perfect. Voor haar is het overdragen van kennis een logische stap om iets terug te geven aan de sport die haar eigen leven zo heeft gevormd. Haar doel is de jeugd inspireren en een levenslange obsessie voor het spelletje creëren.

En zo is de cirkel weer rond. Het contrast had haast niet groter gekund: aan de ene kant de kille, administratieve doodsteek voor een topteam in North Carolina, en aan de andere kant de hoopvolle, modderige wederopstanding op het gras in New Jersey. Het is wat het is. Blijft hopen dat de talenten van RAZE straks de gaten vullen die programma’s zoals UMO nu zo pijnlijk de kop kosten.