Tussen Wereldtop en College-Gras: De Meedogenloze Honger in het Vrouwenhockey van 2026

Afrekenen in Perth: India zet Australië te kijk Het was een klinische vertoning daar in het Perth Hockey Stadium afgelopen vrijdag. De Indiase vrouwenploeg liet er weinig gras over groeien en legde gastland Australië met 2-0 over de knie in de derde ontmoeting van hun vierluik. Twee ploegen die elkaar qua wereldranglijst nauwelijks ontlopen – Australië staat achtste, India negende – maar op het veld was het India dat de lakens uitdeelde. Na twee doelpuntloze en verdedigend ijzersterke kwarten, brak Sonam in de 36e minuut eindelijk de ban met een zuivere veldgoal. Toen Lalremsiami Hmarzote de wedstrijd in het laatste kwart (49′) definitief in het slot gooide met een tweede treffer, was de tweede achtereenvolgende zege voor de bezoekers een feit.

Voor de ploeg van aanvoerder en tweevoudig medaillewinnaar (Commonwealth en Asian Games) Salima Tete is deze 2-1 voorsprong in de serie een gigantische opsteker. Dinsdag slikten ze nog een nipte 2-1 nederlaag, waarna ze zich in het tweede duel via shoot-outs (4-2) knap terugknokten. Zaterdag wacht de ontknoping. Toch draait deze tour ‘Down Under’ om wezenlijk meer dan alleen een oefenserie winnen; het is een cruciale aanloop naar de FIH Nations Cup die medio juni in Auckland op het programma staat. Daar moet promotie naar de FIH Pro League 2026-27 worden afgedwongen, wat in de hockeywereld feitelijk de belangrijkste route is richting de Olympische Spelen van LA in 2028.

Een oceaan verderop: De wederopstanding van Penn State Diezelfde prestatiedrang, dat diepe besef dat elke wedstrijd een opstapje is naar een groter doel, vind je momenteel niet alleen in het internationale tophockey. Aan de andere kant van de wereld, in de modderige loopgraven van het Amerikaanse college-circuit, heerst in 2026 exact diezelfde do-or-die mentaliteit. Neem het veldhockeyteam van Penn State. Waar het voor India draait om een Olympische droom, gaat het bij de Nittany Lions om keihard eerherstel en de hunkering naar de top.

Natalie Freeman is inmiddels een senior en nog de enige speelster in de hele selectie die weet hoe het voelt om een postseason wedstrijd te spelen. Tegenover FanSided’s Victory Bell Rings haalde de 21-jarige uit Maryland onlangs herinneringen op aan haar freshman jaar. Een Big Ten Tournament clash tegen Ohio State in Michigan. De omstandigheden waren ronduit beestachtig. “Niet te harden zo koud,” vertelt ze. “Ik stond in een legging en met handschoenen op het veld. Zodra je werd gewisseld, was het letterlijk naar de kant sprinten om direct een dikke parka aan te trekken.”

Het is zuur om te bedenken dat die ijskoude pot inmiddels alweer tweeënhalf jaar in het verleden ligt. Zeker voor een trots programma dat in het verleden kon leunen op een absurde reeks van dertig opeenvolgende deelnames aan het Big Ten Tournament.

Nieuwe wind, hardere eisen Onder de nieuwe hoofdcoach Hannah Prince – die nog geen anderhalf jaar geleden Saint Joseph’s naar de landelijke finale loodste – waait er een nieuwe, onverbiddelijke wind door de kleedkamer. Het afgelopen voorjaar was loodzwaar, zowel mentaal als fysiek kregen de speelsters het flink te verduren. Maar de dynamiek is veranderd. Deelname aan het Big Ten Tournament is volgens Freeman geen hoopvolle doelstelling meer, het is een absolute eis geworden. Iedereen pusht elkaar tot het uiterste. Er wordt simpelweg meer van elkaar geëist, maar wel vanuit pure passie voor de sport. Sinds hun succesvolle Final Four run in 2022 hebben ze ook het NCAA Tournament niet meer bereikt, en de huidige jonge lichting snakt ernaar om te proeven van dat hoogste podium.

Dat die potentie er in overvloed is, bewezen ze in 2025 al. Ze misten de play-offs weliswaar nipt, maar de momenten van genialiteit waren er. Kijk naar die waanzinnige dubbele overtime kraker tegen Iowa. De Hawkeyes hadden destijds de dodelijkste voorhoede van de conferentie en de nationale topscorer in hun gelederen. Penn State, dat verdedigingsleider en aanvoerder Anouk Knuvers moest missen, wist de boel toch 75 zenuwslopende minuten lang dicht te timmeren. Uiteindelijk tikte Liv Marthins de winnende treffer binnen. Een absolute ontlading voor het hele team en een bewijs dat ze tactisch met de besten meekunnen.

Oud zeer en de jacht op revanche Met het seizoen van 2026 in volle gang, liegt het speelschema er opnieuw niet om. Ze openen steevast tegen zwaargewicht UVA, wat direct de toon zet. En in het derde weekend staan er al krakers tegen Syracuse en Princeton op de rol. Het schema is moordend, vergelijkbaar met vorig jaar toen ruim de helft van hun wedstrijden tegen top-16 ploegen was.

Vooral die aanstaande pot tegen Syracuse brengt littekens naar boven. “Goh, Syracuse… dat was misschien wel de meest hartverscheurende wedstrijd in mijn college-tijd,” verzucht Freeman. Geen wonder, Penn State had voorafgaand aan dat verlies al zes keer op rij van the Orange verloren en wacht al sinds 2006 op een overwinning in New York. Zowel in het grote Perth als op de Amerikaanse velden vertelt 2026 hetzelfde verhaal: ploegen die de gevestigde orde willen doorbreken en niet langer genoegen nemen met net niet. Het is tijd om af te rekenen met het verleden.